เบื่อชีวิตเมือง มาบ้านนอกกับลุงสิ

พอดีแพนด้าเขา เขาทำอะไรก็ไม่รู้ ไปดูเอา ลุงเลยบ้าจี้  เลยเปิดโปรแกรมเพ้นท์(คอมพ์รันทด)มาขีดๆเขียนๆเล่น กะจะวาดแล้วส่งไปเล่นกะเค้า แต่วาดไปวาดมา มันได้รูปนี้ เลยไม่รู้จะเอาไปทำอะไรกับมันดี จะปริ๊นต์เป็นโปสการ์ด ก็ไม่เครื่องปริ๊นต์ อนาถสินะ

เลยเอามาแปะก่อนนอนเล่นๆ ถ้ามีเวลาจะวาดส่งจริงๆกับเขา

ที่จริงว่าจะอัพแมลงที่เกริ่นไว้ตอนเอนทรี่ก่อนหน้า แต่มันมีปัญหาว่า รูปที่ถ่ายจากกล้องคอมแพคต์ธรรมด๊า ธรรมดา กลับอัพโหลดไม่ได้ เลยจนปัญญา เราก็ไม่รู้จะทำอย่างไร คงต้องหาทางแก้ไขกันต่อไป ไม่คิดว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น เลยไม่มีแผนการรองรับ สงสัยไฟล์มันจะใหญ่ไป

ลุงเป็นคนกลัวผี (จะย้ำทำไม) แต่แปลกที่เป็นคนชอบกลางคืน สิ่งที่ถ่ายทอดออกมา มันเลยออกแนวกลางคืน ตอนยังละอ่อนอยู่ม.ปลาย เวลาต้องนั่งทำการบ้านคนเดียวตอนดึกสี่-ห้าทุ่มจะชอบมาก บรรยากาศเงียบ มีพระจันทร์ แสงจันทร์อุ่นๆ หิ่งห้อย เสียงจิ้งหรีด และสายลมเย็นๆ /*ถ้าเป็นตอนนี้จะคิดถึงจัสมินขึ้นมาในทันใด*/ ที่ไม่ชอบตอนกลางคืนก็มีอยู่สามอย่างคือ เสียงหมาหอน เสียงนกแสกกรีดร้อง และผู้อยู่ต่างภพ

เคยคิดถามตัวเองเล่นๆว่า ในปีหนึ่งๆที่ผ่านมาผ่านไป ชอบช่วงเวลาไหนของวันไหนมากที่สุด  ก็หาคำตอบให้ตัวเองหลังจากนั้น

-ตอนสายที่แดดจัดๆของทุกวัน

-ตอนเย็นในหน้าหนาวที่พระอาทิตย์ตกดิน

-ตอนกลางคืนในเดือนกุมภาพันธ์ที่ท้องฟ้าเปิด

-ตอนค่ำที่พระอาทิตย์ตกดินไปแล้วตอนปลายฝน 

-หรือตอนบ่ายโมงที่แดดส่องหลังจากฝนหยุดตก

หาอยู่นาน มาเลือก สี่โมงครึ่งกลางเดือนตุลาคม เป็นคำตอบที่ตรงใจมากที่สุด ทั้งๆที่ไม่มีความหลังกับช่วงเวลานี้เลย มันเป็นเวลาที่แดดยังส่อง แต่ไร้ซึ่งความร้อน มันให้ความรู้สึกเริ่มต้น เหมือนชีวิตของคนยังไงไม่รู้ คงเป็นเพราะ ในความรู้สึกของลุงเองที่คิดว่า ยังมีเรื่องราวอีกมากที่ดำเนินไปโดยปราศจากแสงอาทิตย์กระมัง ตอนค่ำจึงไม่ใช่จุดสิ้นสุด

ออกแนวศิลปินสติไม่ครบร้อยรึเปล่าเนี่ย

ปล. แม่มดกำลังขี่ไม้กวาดเหาะข้ามทุ่งลาเวนเดอร์เพื่อไปงานเฉลิมฉลองที่ไหนสักแห่ง ในคืนพระจันทร์เต็มดวง