เบื่อชีวิตเมือง มาบ้านนอกกับลุงสิ

ความจริงก็เขียนไว้หลายครั้ง ในหน้า page แต่ก็เขียนแล้วลบๆ สักสามรอบได้ แต่ตอนนี้ก็เขียนไว้ในหน้า page ได้วันนึงแล้ว แต่แถบของ page มันดูเกะกะ เลยขอเปลี่ยนไว้ในเอนทรี่ก็แล้วกัน คือเกรงว่าจะเกิดการเข้าใจผิดกันในหมู่พันธมิตรเพื่อประชาธิไตย เอ๊ย!! พันธมิตรที่ไปมาหาสู่กันเฉยๆ

ลุงรู้จัก exteen ได้ปีกับอีกนิดๆ /*แม้กระนั้น ธีมก็ไม่เคยแต่งเข้ากับชื่อบล็อกหรือเรื่องที่เขียนเลย*/ ลุงไม่ค่อยได้เล่นบล็อกเท่าไหร่ แต่พักหลัง ก็ผ่านมาเดือนกว่าๆมั้ง พันธมิตรเริ่มเยอะขึ้น (ประมาณ 4-6 คน เมื่อก่อน 3  )
.
.
.

มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะบอกอีกนั่นแหละ เอาหละ พล่ามนานไปแล้ว เข้าเรื่องซะที

ถ้าใครสังเกตกระทู้เก่าๆ... บทความเก่าๆของลุง ลุงจะแทนตัวเองว่า ‘ผม’ แต่พักหลัง ลุงใช้ ‘ลุง’ ก็กลัวจะมีคนเข้าใจผิดว่าลุง เป็น ‘ลุง’ จริง

ในบทความเก่าแก่ ‘กินของขม’ ของลุงมีข้อความหนึ่ง เขียนไว้ว่า “แต่ตัวผมเองเพิ่งจะอยู่มาได้ครบสองรอบเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา…” เขียนไว้ในวันที่ 13 เดือนนี้ ปีที่แล้ว กับอีกบทความหนึ่ง ‘บ่ใจ้ละอ่อนแล้วเน่อ’ อันนี้ชัดเจน เพื่อจุดประสงค์นี้เลย ถ้าใครได้อ่านทุกตัวอักษรจะสะดุดกับข้อความ “เศษหนึ่งส่วนสี่ของศตวรรษ...” กับทั้งหมดของบทความนี้ ก็พอจะรู้ว่าลุงต้องการสื่ออะไร (แต่ลุงไม่ขอเอ่ยนะ บอกแบบอ้อมๆ)

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้กลายเป็นลุง หลังจากเป็นลุงมาได้ สอง-สามเอนทรี่แล้ว ก็พยามหาเหตุผลให้ตัวเอง จนในที่สุดก็พบเข้ากับเหตุผลดีๆ ‘แก้เคล็ด’ ถึงจะเป็นแค่ในโลกไซเบอร์ก็ตาม เหมาะเจาะดีแท้ แต่มีคนดูดวงให้ลุงแล้วบอกว่า เหตุการณ์เลวร้ายมันผ่านไปหมดแล้ว ลุงก็สบายใจไปบ้าง ได้แต่หวังให้มันเป็นจริง ดูดวงครั้งแรกในชีวิตเลย ผ่านมาเมื่อไม่กี่วันมานี้นี่เอง เรื่องหลอนๆก็เป็นผลพวงจากการดูดวงนี่แหละ ดูหลายคน เรื่องลึกลับก็สารพัดจะยกมาคุยแข่งกัน เราก็นั่งฟัง ฟังไปหลอนไป จากที่บอกว่ากลัวผีน้อยลง มันไม่ใช่เลย ให้ตายเถอะโรบิ้น

ก็กลัวคนไม่รู้จะเข้าใจผิด ถ้าเป็นเด็กอายุน้อยกว่าก็ไม่เท่าไหร่ ยินดีจะเป็นลุง แต่ถ้าเป็นคนอายุมากกว่าแล้วยังไม่รู้ คิดว่าลุงมีอายุจริงๆ อันนี้ลุงก็รู้สึกผิด

ทีนี้ได้บอกแล้ว ลุงก็สบายใจแล้วล่ะ จะรู้สึกไม่ดีหรือจะอะไรก็แล้วแต่นะ ลุงไม่ว่า ถ้าใครรู้สึกไม่ดี ก็ขอโทษด้วย แต่อย่าถึงกับเลิกคุยกันเลย ถ้าใครรู้แล้วก็ไม่ว่ากัน หรือใครจะขำก็ขำไปเถอะ คนอะไรยังหนุ่มแท้ๆ เกิดอยากแก่ขึ้นมาซะงั้น ถ้ายังเล่นบล็อกต่อไปอีกซักสองหรือสามปี ตอนนั้นคงจะเป็นลุงได้เต็มปากเต็มคำซะที (ไม่กระทบใครนะ เด็กๆกันทั้งนั้น)

เพราะติดแทนตัวเองว่าลุง แทนคนอื่นว่าแม่หนูหรือพ่อหนุ่ม จนเคยเผลอพูดแทนตัวเองว่าลุงไปสองครั้งในชีวิตจริง เป็นเอามาก


ประวัติลุงโดยย่อ (เขียนหรือไม่เขียน ต้องพิสูจน์ด้วยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ระดับสูงจึงจะเห็นความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ)

ชื่อ นายกอปรคุณ นามสมมติ เป็นเด็กแนว แนวตะเข็บชายแดนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง เห็นแบบนี้เค้าก็เคยไปกรุงเทพนะ เป็นเด็กดัดแปลง เพราะถูกเลี้ยงด้วยนมผงดัดแปลงของดอกเตอร์เกโร่ พอโตขึ้นมาเลยออกเพี้ยนๆ เป็นคนถนัดซ้ายแต่เขียนหนังสือมือซ้ายไม่เป็น เป็นคน~รูปหล่อ(นิเสธ) ทุกวันนี้ใช้ชีวิตเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนอีกหลายคนที่ปลายเดือนจะลอกคราบเป็นตัวเต็มวัยและมีอายุสั้น ยังไม่มีไอเท็มหากินเป็นของตัวเอง (มันคือนามบัตร) หน้าตาก็คล้ายๆพ่อหนุ่มคนนี้นี่แหละ --->

ชื่อเล่น เหมือนนักเขียนชื่อดัง เหมือนนักร้องคู่กับโจ เหมือนหมอที่เป็นนักแสดงช่องสาม เหมือนดารากะเทยใส่แว่น เหมือนแฟนหมิว

ชื่อสมมติอย่างเป็นทางการเพื่อใช้ในบล็อก ซานโต๊ส คอรัง เดอ เลเลอ <-- รู้สึกจะเจอที่นี่ที่เดียวนะ
 
อายุ เท่านั้นเท่านี้ปี แปลได้ว่า อยู่เศษหนึ่งส่วนสี่ของศตวรรษแล้ว
ส่วนสูง ต่ำกว่ามาตรฐานชายไทยหลายเซนติเมตร
น้ำหนัก ต่ำกว่ามาตรฐานชายไทยหลายกิโลเมตรกรัม

ภูมิลำเนา สุรินทร์ถิ่นช้างใหญ่ เด็กแว้นมากมาย หลายหลายสก๊อยส์เกิร์ล (หนุ่มช้างดาว สาวเจเจ)
ที่อยู่ปัจจุบัน ปราจีนบุรี มีแก่งหินเพิง หน้านี้หน้าน้ำหลาก แล้วก็เป็นหน้ากระท้อนด้วย ล่องแก่งกัน  สนุกๆ แต่ระวังอย่าใส่เสื้อผ้าบางหรือเสื้อสีอ่อน มันจะซักไม่ออก และอย่าทิ้งขยะตามแก่งนะ พกถุงพลาสติกไปช่วยเก็บขยะด้วยก็ดี (คนอื่นเค้ามีแต่ให้พกถุงผ้า)

อาชีพ ผู้คุมกฎ (คือออะไรอย่ารู้เลย)

ความใฝ่ฝัน อยากเป็นเทวดา ไอ้นี่มันบ้าจริงๆด้วย

คติประจำใจ สู้เพื่อศักดิ์ศรี หนีเพื่ออนาคต

สิ่งที่อยากบอก ห้ามให้แมวกินพาราเซตามอลเด็ดขาด กับปลาหมึกก็ด้วย

 

ละเมอรอบดึก ไปล่ะ นอนแล้ว