เบื่อชีวิตเมือง มาบ้านนอกกับลุงสิ

อะไรเอ่ย “สี่ตีนเดินมา หลังคามมุงกระเบื้อง”

หลานๆทายกันได้รึเปล่า เมื่อตอนที่ลุงยังเด็กเท่าหลานๆน่ะ คำถามแบบนี้ลุงเล่นประจำ ลุงจะเฉลยก็แล้วกัน



มันคือ...




















“แมลงทับ” นั่นเอง

ฮะ!! อะไรนะ


อ้อ เขียวเหมือนพระอินทร์เรอะ... เออ ใช่ๆ ลุงจำผิดเอง แก่แล้ว ก็อย่างงี้แหละ ผิดบ้างถูกบ้าง






(ฮามั้ยนั่น)


เมื่อ 2-3 วันที่ผ่านมา ลุงเดินเล่นตอนเย็นๆก็บังเอิญไปเห็นแมลงทับอยู่ตัวนนึ่ง เกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่โน้มเรี่ยดินของต้นอะไรไม่รู้ข้างทาง ตัวเขียวๆเด่นสะดุดตา ในทันทีที่เห็นลุงก็มีความคิดเห็นตรงกันกับน้องที่เดินมาด้วยกัน ถึงกับเอ่ยเป็นคำพูด

“ถ้าเด็กแถวนั้นมาเห็นเข้าคงไม่เหลือ”



....โอ้ว สวยจังเลย แต่น้าว่าเอาไปให้มันอยู่ที่เดิมดีกว่านะ คาเอเดะจัง
อืม.... ค่ะ



... เก่งมาก เคนตะคุง แต่ภาพอันงดงามของมันที่อยู่ตามธรรมชาติน่ะ มันเป็นความโรแมนติกของลูกผู้ชาย ที่จะชื่นชมมัน เอาไปปล่อยซะดีกว่านะ แค่นี้ถือว่าแกทำดีแล้ว เก่งมากลูกพ่อ
อืม... ครับ



...เอ๊ะ ได้อะไรมา มิกะจัง โอ้ว.... สวยจังเลย
แต่คุณแม่กับพี่คุสึฮะ บอกว่าให้เอามันไปปล่อย หนูเลยเอามาให้คุณน้ามาโคโตะดูก่อน



... อ้าว โฮตารุจัง เหมือนอัญมณีเลย แต่เอ...ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ
ค่ะ... พอดีหนูเอาไปให้คุณป้ามายะ พี่คุสึฮะ คาเอเดะ เคนตะ และมิกะจังดู ทุกคนก็บอกให้หนูเอามันไปปล่อยหมดเลย



จินตนาการโลลิไปไกลได้ดังนั้นลุงเลยไม่เอื้อมมือไปแตะมัน แต่ในทันใด ลุงก็ตระหนักได้ว่า มันคือแมลงสาบ เอ๊ย...แมลงทับตัวแรกในรอบ 12 ปีที่ลุงได้เห็นตัวเป็นๆ (ทำหยั่งกะตัวเองเป็นนักวิจัยแมลง และแมลงทับมันก็หายากเสียเหลือเกินนะ)

ลุงลองๆแหย่หนวดที่คล้ายๆมดเอ็กซ์ของมัน และ ปล่อยให้มันเกาะอยู่ที่เดิม จนรุ่งเช้าของอีกวันลุงก็บังเอิญผ่านทางนั้นก็ยังเห็นมันเกาะอยู่ พอลุงกินข้าวเช้าเสร็จก็นึกสงสัยว่ามันจะยังอยู่ที่เดิมรึปล่า ก็ปั่นจักรยานไปดู มันก็ยังอยู่ที่เดิม ตอนสายๆลุงอยากให้คนอื่นเห็นด้วย ลุงก็ชวนคนอื่นไปดู แต่คราวนี้มันไม่อยู่ คงร้อนแดดและบินหนีไปแล้ว (ว้า ไม่อยู่แล้วล่ะพี่ชาย แต่หนูเห็นจริงๆนะ มันสวยมากเลยหละ)




อืม... ไม่เป็นไรนะ ซาโอริจัง ยังไงพี่ก็รู้ว่าซาโอริจังไม่โกหกหรอก



พอ!!




เย็นของอีก 2-3 วันต่อมา (คือเมื่อวาน) ต้นอะไรไม่รู้หลังบ้านมันหลุบใบนอนในตอนเย็น นั่นแหละคือภาพของภารกิจที่จะต้องปฏิบัติ การล่าแมลงทับก็เริ่มต้นขึ้น ลุงก้าวออกจากบ้าน เดินตรงไปยังต้นอะไรไม่รู้หลังบ้าน แล้วก็ชะเง้อ แหงนคอหาอยู่นาน ในที่สุด ก่อนที่จะถอดใจกลับโดยไม่มีอะไรติดมือ ลุงก็เจอเป้าหมาย มันเป็นแมลงทับตัวเล็กตัวหนึ่ง เกาะอยู่ที่ปลายไม้กิ่งที่เตี้ยที่สุด แต่ก็สูงจากพื้นประมาณ 6 เมตรได้

ลุงจัดการหักกิ่งไม้แห้งแถวนั้นเขวี้ยงให้มันร่วงลงมา แต่ทุกกิ่งที่โยนขึ้น มันเหมือนจะไม่ตกพื้น กลับติดแหง็กอยู่บนต้นไม้ ไอ้ครั้นจะหักกิ่งไม้สอยมันให้ร่วงอก คงต้องหักแบบนั้นอยู่ร่ำไป ไอ้ครั้นจะถอดร้องเท้าแตะเขวี้ยงใส่มันก็กลัวจะค้างเติ่งเฉกเช่นเดียวกับกิ่งไม้แห้งที่ห้อยอยู่ก่อนหน้า ไม่เอาดีกว่า ลุงจัดการแบกไม้ไผ่ลำยาวไปตีมันเสียเลย

ได้ผล มันร่วงลงมา พอลุงเห็นมันร่วง ลุงก็คิดว่า มันสูงแบบนั้น มันจะรอดมั้ย แล้วถ้าเกิดมันร่วงลงน้ำ มันจะจมนั้นตายมั้ย แต่พอมันใกล้จะถึงพื้น มันก็กางปีกและลงจอดอย่างนุ่มนวลบนยอดหญ้านุ่ม ลุงเลยวิ่งไปจับมัน

ใช่แล้ว มันคือแมลงทับตัวที่ 2 ในรอบ 12 ปีที่ลุงได้เห็น (ทำหยั่งกะตัวเองเป็นนักวิจัยแมลง และแมลงทับมันก็หายากเสียเหลือเกินนะ)



คราวนี้ลุงพกกล้องเทพไปด้วย ลุงเลยได้ภาพมันมาฝากหลานๆ

อ้อ ออกตัวไว้ก่อน พอดีตอนั้นลุงไม่ได้พกแว่นตาไป เลยมองไม่ชัด พอมองไม่ชัด รูปที่ถ่ายได้มามันเลยไม่ชัดตามน่ะ กล้องลุงน่ะเทพอยู่แล้ว



มันอยู่ไม่นิ่งเลย เลยจับไปถ่ายไป

มันป็นตัวผู้

...หรือตัวเมียลุงก็ดูไม่ออก

เอามันไปปล่อย มันนิ่งให้ถ่ายแล้วก็บินจากไป


ใครอยากได้ภาพชัดๆก็ไปหาเอาจากน้ากูเกิลนะ