เบื่อชีวิตเมือง มาบ้านนอกกับลุงสิ

ความสามารถในการทำระยะให้ห่างจากพื้นดินสู่ตำแหน่งใดๆที่สูงขึ้นไปในแนวดิ่งของผม เป็นรองเพื่อนๆอยู่มาก ตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน ด้วยเหตุนี้เอง ผมจึงเสียเปรียบเพื่อนๆเสมอ

... เวลาต้องปืนต้นไม้

ใช่ครับ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

อย่างเวลาปืนต้นไม้เพื่อเก็บลูกไม้ บางลูกมันก็อยู่กับกิ่งที่ไกลเกินมือจะเอื้อมถึง ถ้าเป็นต้นมะขาม ผมจะไม่กลัวหรอก เพราะกิ่งมันเหนียว ถึงไหนถึงกัน (โดยมีเงื่อนไขว่า ระยะห่างในแนวดิ่งจากพื้นไม่เกิน 2 เมตร) แต่ถ้าเป็นฝรั่ง มะม่วง หรือหว้า ผมคงต้องเก็บได้แต่ความเสียดาย ส่วนลูกไม้พวกนั้นคงต้องหลีกทางให้พวกที่พกความบ้าบิ่นมาด้วย


กลัวตกมาตายครับ


ด้วยเหตุนี้เอง ผมถึงคิดมาตั้งแต่เด็กแล้วว่า อยากบินได้

อะไรๆมันก็คงจะง่ายขึ้น ถ้าบินได้ ตอนนั้นผมคิดได้แค่ว่า ถ้าผมมีวรยุทธเหมือนจอมยุทธจากหนังจีนกำลังภายใน ผมคงแค่กระดกปลายเท้ากับพื้นแล้วก็ลอยละลิ่วไปเก็บลูกมะพร้าวได้สบายๆเลย แต่น่าเสียดาย ผมกลัวถูกเข็มพิษของคนจากพรรคมารทิ่มตาย หรืออาจแพ้ภัยตัวเอง ฝึกวิชาจนธาตุไฟเข้าแทรก กลายเป็นคนพิการ ผมเลยไม่อยากเป็นจอมยุทธ

โตมาอีกหน่อยผมก็มีความคิดที่จะเป็นยอดมนุษย์อุตราแมน เพราะพวกนั้นก็เบินได้ แต่ติดที่ว่า พวกนั้นตาโปน ผมก็ตะขิดตะขวงใจอยู่ว่ามันเป็นเพราะอะไร จนอาจารย์ได้สอนจึงได้รู้ว่าพวกนั้นมีอาการของต่อมไทรอยด์เป็นพิษ ไม่ไหวๆ น่าเกลียด

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ผมโตขึ้น ความคิดที่จะบินของผมก็ลบเลือนหายไป จนวันหนึ่งเมื่อเร็วๆนี้นี่เอง ขณะที่ผมกำลังซักผ้าอยู่ ผมก็เกิดเอะใจกับกุงเกงลิงสีแดงของผม ซึ่งผมคิดย้อนหลังไปตอนที่ซื้อมันมา(เมื่อไม่นานเหมือนกัน) ผมไม่ได้คิดถึงซูเปอร์แมนเลยแม้แต่น้อย และปกติก็ไม่เคยมีความคิดที่จะใส่กางเกงในสีฉูดฉาดอยู่แล้วด้วย และตอนนั้นเองที่ผมเริ่มคิดแล้วว่า โอกาสมาถึงแล้ว ผมจะบินอย่างซูเปอร์แมน เพียงแค่ผมกล้าที่จะใส่กางเกงในสีแดงออกมาข้างนอก

แต่ คิดไปคิดมา ผมเปรี้ยวไม่พอที่จะทำอย่างนั้น ผมเลยบินไม่ได้เหมือนซูเปอร์แมน แต่มันก็กระตุ้นความคิดเรื่องอยากบินได้ขึ้นมาอีกครั้ง ผมกลับมานั่งครุ่นคิดอยู่นานสองนานว่าผมจะเป็นอะไรเพื่อให้บินได้ และผมก็ได้คำตอบที่ตรงใจมากที่สุด

ผมจะเป็นอาละดิน

อาละดินนั้นมากับโชคครับ เขามาจากเมืองจีน แต่เขาไม่ได้เรียนวรยุทธ ถ้าผมเป็นอาละดิน ผมจะตาหยีรึเปล่า แต่ช่างเถอะ ยังไงซะมันก็ดีกว่า ต้องเสี่ยงภัยในยุทธจักร ต้องเป็นต่อมไทรอยด์เป็นพิษ หรือบินไปโชว์กระโปกไป อย่าหลังนี่น่าเกลียดเป็นบ้าเลยครับ

ตอนแรกว่าจะเอาพรมเช็ดเท้าต่างพรมวิเศษ แต่คิดไปคิดมา เดี๋ยวแฟนผม ติ๊ต่างให้เป็นจัสมิน จะนั่งไม่ได้ ผมเลยเปลี่ยนเป็นผ้าห่มถูไถไปก่อน ตอนนี้มันจะบินได้แล้ว ส่วนตะเกียงวิเศษ ผมใช้ตะเกียงเจ้าพายุแทน แต่ดูท่าทีแล้วคงจะไม่มีโอกาสที่ยักษ์จะออกมา เอาเป็นว่า ผมจะเป็นอาละดินที่ไม่ต้องมียักษ์จีนี่ก็แล้วกัน

ถึงตอนนี้ความฝันของผมใกล้เป็นจริงแล้วครับ คืนพระจันทร์เต็มดวงที่ถึงนี้ ผมจะพาจัสมินขี่ผ้าห่มบินไปชมจันทร์และเก็บลูกไม้ทุกอย่างที่มีในโลก แล้วผมก็จะเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก

ตอนนั้นกับตอนนี้มันคงไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่ ผมเลยคิดไว้ว่า คงต้องรอให้ถึงชาติหน้าก่อน ผมจะเอาความฝันเป็นแรงผลักดันให้ผมอยากเป็นนักบิน ส่วนตอนนี้ขอมีความสุขกับการเป็นอาละดินก่อน


เครียดไปทำไมครับ...